Guido Deville

 

 

Een ex-flik die een politiethriller schrijft. Faut le faire…en meer nog, men kunne het maar beter goed doen. Incorrectheden zijn geen optie voor een voormalig speurder bij de Gerechtelijke Politie die een boek schrijft, dus als we Guido Deville ontmoeten op het terras van De Smisse in Damme voor een kopje koffie en een babbel over Rioolrat, de misdaadroman die hij schreef samen met Frank Potters, lanceren we meteen ons grootste vraag…

Why oh why Guido, nadat je met je uitgeverij Zorro een resem eerder wetenschappelijke en geschiedkundige werken en werkjes schreef en/of publiceerde, waarom presenteer je ons vandaag een thriller?

Ik was al dikwijls gevraagd een politieverhaal te schrijven omdat het is geweten dat ik heel graag schrijf en omdat ik heel mijn leven flik ben geweest. Het lag voor de hand maar ik heb altijd de boot afgehouden. Er zijn al zoveel auteurs van politieverhalen dat ik het niet zag zitten er ook een te schrijven, ik had bovendien geen zin om te schrijven over een job die ik al heel mijn leven heb uitgeoefend én ik heb een hekel aan politieverhalen zoals de mensen er een beeld van hebben omdat ze zo op tv worden getoond. Het roepen, tieren en slaan ligt allemaal ver van de gewone politiewereld zoals die is. Die verhalen kloppen aan geen kanten met de realiteit.

Maar uiteindelijk ben je toch overstag gegaan?

Ik ben bezweken onder de druk van mijn medewerker Frank Potters. We hebben er twee jaar aan gewerkt. Eerst zijn we gestart met het brainstormen over het verhaal en de personages en daarna heb ik vooral de politioneel technische kant van de zaak uitgewerkt. Andere misdaadauteurs kunnen het zich veroorloven een boek te schrijven dat met haken en ogen aan elkaar hangt, ik niet. Een doorsnee lezer vindt het niet erg dat er politionele fouten in een boek staan, een politieman ergert zich er aan. Ik heb in het verleden Aspe nog voorgesteld hem te adviseren maar het interesseerde hem niet. Mocht ik echter een politieverhaal met fouten schrijven, ze zouden mij uitlachen.

Hoe verliep het schrijven met twee?

In de Scandinavische misdaadliteratuur heb je verschillende schrijverskoppels, zo uniek is het niet. Toch heb ik me ook afgevraagd hoe je zoiets best aanpakt. Het is niet evident gebleken maar het is gelukt. Het uitschrijven is grotendeels door Frank gebeurd en we hebben heel veel weg en weer gemaild. Het grote voordeel aan het werken met twee is dat je elkaar kan feedback geven, helpen, steunen en verbeteren. Het nadeel is wel dat je soms water in je wijn moet doen. Je moet heel goede afspraken met elkaar maken.

 

Is het verhaal van Rioolrat gebaseerd op ware feiten of is het pure fictie?

Elk boek is autobiografisch. Neem gelijk wel fictief verhaal en er zit iets van jezelf in. Dat kan niet anders en je moet daar ook niet tegen vechten. Rioolrat is niet waargebeurd, bijlange niet maar het is wel een politieverhaal waarin een hoofdredacteur van een sensatieblad wordt vermoord, en laat ik nu net uit de politiewereld komen en Frank uit de journalistieke wereld… Er zit veel in het boek dat uit het leven en uit de werkelijkheid gegrepen is. Er zitten een aantal aspecten in die waar zouden kunnen zijn, er zijn karakters die voor een stukje van een aantal collega’s geleend zouden kunnen zijn maar flagrante passages zal je niet ontdekken.

 

De titel van je boek Rioolrat…

…slaat op de hoofdredacteur die vermoord wordt. Het boek draagt een vorm van kritiek in zich op de riooljournalistiek die in het buitenland meer dan bij ons een – milde – vorm van chantage niet uit de weg gaat om aan zijn verhalen te geraken.

Je noemt als jouw grote voorbeeld Jef Geeraerts en je noemde daarnet Pieter Aspe. Hun verschil in schrijven, zegt Aspe, is dat hij schrijft en kijkt waarheen het verhaal hem leidt, terwijl Geeraerts heel gestructureerd en aan de hand van fiches als een puzzel eerst zijn verhaal in elkaar steekt. Welk soort schrijver ben jij?

Vermits ons verhaal vooraf werd besproken, neig ik eerder naar het Geeraerts-schrijven, al lag ons verhaal vooraf niet de volle 100% vast. Al schrijvende ontdekten we zelf soms nieuwe invalshoeken. Van Geeraerts weet je dat als hij schrijft over bijvoorbeeld de diamantsector hij daar eerst bijna een jaar research over heeft gedaan. Daardoor hebben zijn boeken ook eerder saaiere stukken waarvan je weliswaar bijleert en waarvan je weet dat ze perfect kloppen maar die iets meer inspanning vragen om te lezen. Aspe daarentegen leest enorm vlot. Wij hebben geprobeerd de middenweg te vinden tussen de twee auteurs, iets heel leesbaars te schrijven dat toch soms redelijk gedetailleerd en waarheidsgetrouw is. Ik geloof wel dat we erin geslaagd zijn. Wie het boek heeft gelezen, zegt mij dat het vlot is, boeiend en voorzien van een heel verrassend plot.

De truc om saaiere dingen leesbaar te maken, is er een goede portie seks tussen te steken.

Er zit inderdaad een liefdesverhaal in het boek verweven. De commissaris wordt verliefd op de zus van een verdachte die mee in het onderzoek is betrokken, iets wat deontologische spanningen met zich mee brengt. Maar er komen geen uitgesproken seksscènes in het boek voor. We laten een vorm van affectie groeien die de twee antagonisten allebei proberen tegen te werken.

Heb je in je carrière zelf meegemaakt dat je verliefd werd op de verkeerde persoon?

Ik niet, maar ik heb het wel bij collega’s zien gebeuren.

Je kiest dat niet hé?

Ik heb het niet meegemaakt omdat ik altijd enorm mijn job apart heb kunnen houden van mijn privé. Soms is het nodig na het werk met de collega’s iets te gaan drinken om spanningen uit te laten maar je moet daar niet in overdrijven. Ik ging na het werk liever een pint drinken ver weg van magistraten en politiemiddens, gewoon thuis in een café in Damme tussen de mensen van hier.

Hier in De Smisse …santé J

 

RIOOLRAT

Wanneer de hoofdredacteur van een roddelblad vermoord wordt, komen commissaris Jaak Vanzande van de Federale Gerechtelijke Politie en zijn team voor een ingewikkelde zaak te staan.

Het onderzoek stuurt hen alle kanten uit. Van de wereld van de showbizz naar het prostitutiemilieu en van hoerenbuurten naar rustige dorpjes in de Kempen. Het brengt Vanzande en zijn team bij prostituees, acteurs, zangers en tv-bekendheden, onbekende burgers en geesten uit het verleden. Het onderzoek dreigt meer en meer verloren te lopen in een kluwen van leugens en misleiding. Heeft de moord te maken met de onfrisse journalistieke aanpak van het slachtoffer of zit er meer achter? Op de achtergrond van het onderzoek worstelt Vanzande met zichzelf omwille van zijn liaison met de zus van een verdachte. Heeft het onderwerp van zijn affectie zelf een en ander te verbergen? Komt daar nog een journalist bij die op eigen houtje onderzoek voert. Wat is zijn rol in het geheel? Doet hij – bewust of onbewust – meer kwaad dan goed?

‘Rioolrat’ is een misdaadroman die boeit van begin tot einde en de lezer zal vasthouden tot de ontknoping en verder.

 

Titel: Rioolrat – Auteurs: potters & de ville

Paperback – 272 pag. – Afmeting: 12,5 x 20 cm – Prijs: 19,95€ – ISBN : 978 94 6168 0075

Advertenties

2 thoughts on “Guido Deville

  1. Pingback: Ken Follet, Arnaldur Indridason, Guido Deville & Frank Potters | christel 'de kriebel' bedert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s