Jean-Louis Nicéphore Janssens

Kunstenfestival First Men Art in Jeugdclub ‘t Verzet

Van vrijdag 8 tot en met zondag 17 augustus 2014 vindt het kunstenfestival First Men Art plaats in de zaal van Jeugdclub ’t Verzet. De toegang is gratis. Het collectief stel zijn werk tentoon en er kan ook kunst gekocht worden. Er worden houtsculpturen en schilderijen geëxposeerd van Jean-Louis Nicéphore Janssens, garnitiek van David Maertens, grafische kunst van Filip Blondeel, graffitiekunst van Andy ‘Jipla’Claeys, futuristische kunst van Dieter Debacker, graffiti en mixed media van Ken De Prince en mixed media van Tom Verhelst. Daarnaast valt er ook heel wat te beleven met lokale gastartiesten…

Er is een modeshow van Melodie Lecompte, moderne dans van Kathleen Deblock en Cleo Casselman, poëzie van Dimi Heald, dj sessies en skateboarden van Redrum. Ook muziek ontbreekt niet met optredens van live bands, percussie- en djembésessies.

Ter plaatse wordt ook kunst gemaakt met onder meer life painting en street art.

Dit ter inleiding. Ik had – voor Knokke Actueel toen – een interview met Nicéphore in de zomer van 2011. Het werd een heel mooi gesprek toen. De First Men Art exposities in ’t Verzet leken mij de ideale gelegenheid om deze tekst nog eens van onder ’t stof te halen.

********************************************************************************************

Jean-Louis Nicéphore Janssens

grf_jean-louis nicéphore (1)

Een zonnige dag zoals we er in het voorjaar veel gehad hebben. Alleenstaande woning in een doodlopend straatje net niet in het centrum van Heist. Veel groen. Metershoge wigwam in de tuin. Monumentale sculpturen in hout. Enthousiaste verwelkoming van een hond. Bruingebrand baasje met baard, sigaret en glinsteroogjes.

Buiten interviewen, vraag ik hem voorzichtig? Liefst wel, antwoordt hij. Yes, denk ik opgelucht. Ik sta weer op het punt om een fijne mens te ontmoeten. Wie ben jij, vraag ik hem? Wat is het precies wat je doet?

 

Je stelt tot eind augustus tentoon onder de noemer KUNSTETALAGE ‘Nicéphore’ in het AZ in Brugge.

Er staan negen grote beelden in de inkom en op weg naar de cafetaria. In die cafetaria zelf hangen 23 schilderijen waarvan de meeste action paintings in de trant van Jackson Pollock begin jaren ’50.

Leg een leek als ik eens uit wat ik moet verstaan onder action paintings.

Het is een manier van werken in de schilderkunst. Mijn doeken liggen op de grond en ik gebruik een zeer liquide verf waarmee ik gooi en die ik laat druppen. Mijn penseel raakt daarbij de doeken niet aan.

Moet ik me daar – zoals in de film – een half dronken artiest in trance bij voorstellen?

Zo werkt het niet. Het is niet door te smijten dat een schilderij tot stand komt maar door te werken met verf laag per laag. Meestal – omdat ik kind van de zee ben – schilder ik grote golven of natuurlijke jungle vibes. Ten tijde van mijn studies aan de academie in Brugge schilderde ik niet graag maar na mijn schoolperiode, ben ik continu beginnen schilderen, als een bezetene. De laatste twee jaar schilder ik minder en ben ik meer gefocust op mijn houtsculpturen. In 2008 werd ik gevraagd door Marine Gallery in Zeebrugge om iets te maken voor een goed doel. Ik maakte het beeld ‘open your heart’ en opende zelf opnieuw ook mijn hart voor het beeldhouwen. Sindsdien voel ik dat ik met die beelden er zal geraken. Ik heb mijn stijl gevonden. Dat wordt mij ook gezegd door de mensen van Musea Brugge, die me motiveren om verder toe doen. Dat net zij mij steunen geeft me meer bevestiging dat de steun van een galerij die kunst eerder bekijkt als een commercieel gegeven.

Ik zie een kettingzaag in je tuin liggen…

Anno 2011 bestaan de werktuigen van een beeldhouwer niet meer uit een hamer en een beitel. Ik ga aan de slag met een kettingzaag, slijpschijf en schuurmachine. Toch blijft het werken aan de grote houtblokken intensief. ’s Avonds heb ik spaghettiarmen!

Ik kan niet anders dan vragen hoe je je eigen stijl omschrijft.

Die is moeilijk te omschrijven…Ik heb meer dan tien jaar de wereld rond gereisd doorheen Azië, Afrika en Zuid-Amerika. De invloed ­van het tribale van de primitieve mens is deels in mijn sculpturen aanwezig. Maar wat ze precies willen zeggen… Vroeger gaf ik ze namen maar als ik een beeld een naam gaf, beperkte dat zich in zijn zijn. Ik mag een beeld dan wel eerder voor mezelf dan voor een ander creëren. Toch kan het voor jou iets helemaal anders betekenen dan voor mij.

Iedereen kan zijn eigen verhaal uit kunst halen, dat begrijp ik, maar wat wil jij er in kwijt?

Dat weet ik zelf niet. Als ik een maand, in de periode van het opzetten van de cabines op het strand bijvoorbeeld, me niet creatief kan uiten, word ik zot. Een stuk hout spreekt tegen mij en ik moet er aan werken. In mijn kunst kan ik mezelf, mijn emotie en mijn gedachten uiten. Ik heb jaren gesurft maar door pijn aan de rug kon dat plots niet meer. Dat heeft de eerste twee jaren emotioneel veel pijn gedaan. Maar al wat negatief is, heeft ook iets positiefs in zich. Zo zijn de meeste golven die ik heb geschilderd, ontstaan rond springtij. Als ik golven voelde, moest ik gaan schilderen. Zo heb ik ook de kunst en mezelf gevonden nadat ik in Afrika malaria had opgelopen.

Welke zijn de mooiste plaatsen die je hebt bezocht?

Alles is mooi op zijn eigen manier. Mijn eerste reis van zes maanden heb ik ondernomen toen ik 21 jaar was. Die bracht me helemaal alleen tot in India. Maar ik heb ook dorpen bezocht in het Amazonewoud die je alleen maar kan bereiken met een kano op de rivier en heb gelogeerd bij bosnegers. Een van de mooiste plaatsen waar ik ben geweest zijn de Andaman eilanden, uitlopers van Indonesië. Ze behoren tot India maar liggen dicht tegen de kust van Birma aan. Ik vond het daar fantastisch alhoewel ik er in feite niets had. Ik sliep in een hangmat en ging me wassen in zee maar genoot van het leven in de pure natuur tussen de octopussen, schildpadden en zoutwaterkrokodillen.

Waar liggen je roots?

Ik ben van Heist. Na mijn studies in 1997 ben ik onmiddellijk beginnen reizen, zes maanden per jaar afgewisseld met zes maanden op het strand van Knokke werken en terwijl schilderen. Toen ik nog aan de academie studeerde heb ik nooit gedacht dat ik ooit één frank ging verdienen met kunst maar het is toch op mijn pad gekomen. Dit huis hier deel ik met een vriend om de kosten te halveren. Aan mijn beelden werk ik buiten in tuin. Alleen…in oktober wordt het hier te koud. Ik heb daar een oplossing voor gevonden. Ik heb in Portugal een stuk bos met een oude boerderij gekocht, vrij centraal gelegen, tussen Porto en Lissabon, op 65 km van het stadje Coinbra. Het is een ruïne nu nog, gelegen op een rots in een vallei aan een bergrivier omringd door 70 eikenboom en 80 dennenbomen maar voor mij is het een droom. Ik ben van plan er vijf maanden per jaar beelden te gaan maken.

Gaat de gigantische wigwam uit je Heistse tuin mee naar Portugal?

Dat was de oorspronkelijke bedoeling maar de wigwam blijkt te groot om in de winter in Portugal warm te kunnen stoken. Het kan er flink koud worden ’s nacht onder de heldere sterrenhemel. Ik laat de wigwam in Heist om hier creatieve workshops in te houden. In Portugal zal ik voorlopig een joert plaatsen om in te wonen, in afwachting van de heropbouw van de boerderij.

Het klinkt als een enorme investering ginder in Portugal.

Het is zo goedkoop daar vergeleken met hier! In Knokke-Heist kan je er nog geen garagebox voor kopen. De jeugd is verplicht om uit Knokke-Heist te vluchten als je geen ouders hebt met geld. Ik ben 35. Ik heb de boerderij in Portugal ook gekocht om mijn toekomst veilig te stellen.

Ik geniet hier ook al heel de tijd van het blije gezelschap van je hond. Gaat ze mee naar Portugal?

Natuurlijk! Haar naam is niet voor niets Shadow. Ze wijkt nooit van mijn zijde. Bovendien heeft ze het stuk land mee met mij gekozen. Ik vond het belangrijk dat zij zich in Portugal ook goed zou voelen.

Portugal is ver weg en de kunstwereld is onstabiel. Heb je nog nooit de behoefte gehad aan het huisje, tuintje, kindje concept?

Neen, ik ben een vrije vogel. De verantwoordelijkheid die ik draag voor mijn hond is al meer dan verantwoordelijkheid genoeg.

Waarom blijft die vrije vogel naar Knokke-Heist terug komen???

Voor mijn mama! (Lacht hartelijk)

Hoe heet je mama?

Marie-rose Thiel, een gekende naam in Heist. Haar pa was visser.

Je hebt zelf ook een bijzonder welluidende naam, Jean-Louis Nicéphore Janssens.

Mijn pa was amateurfotograaf en wou me Nicéphore noemen naar een van de grondleggers van de fotografie maar dat kon niet voor mij ma dus is dat mijn tweede naam geworden. Janssens klinkt wat gewoon. Ik teken mijn kunst met de naam Nicéphore.

Jean-Louis is anders ook niet een doorsnee Vlaamse naam uit Heist.

Mijn pa was van het binnenland. Ik ben in feite een echte Belg, half Waal, half Vlaming.

Wel beste Jean-Louis Nicéphore Janssens, dank voor dit gesprek.

Lees en kijk meer Nicéphore op http://www.arkofcreation.com

Tekst Christel Bedert

 

Advertenties

One thought on “Jean-Louis Nicéphore Janssens

  1. Pingback: Uniek kunstinitiatief First Men Art in ‘t Verzet | christel 'de kriebel' bedert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s