Frank Thiers

171_SPO1B_W47_cbek_thiers

Zaterdag 30 augustus 2014 om 17.00u wordt het startschot gegeven van ‘De 24h van Zolder‘, een topevent voor de broertjes Hans, Kurt, Frank Thiers die met zijn drieën in verschillende wagens aan de start zullen komen. We volgen de heren al een tijdje. Ik mag hier zelfs verklappen dat mijn eerste interview met Frank plaats vond net na een interview met the one and only Arno maar dit is bijzaak. Belangrijk is dat het interview vergezeld werd door met chocolade gevulde pistolets. De combinatie Arno en zijn commentaar en Thiers en zijn chocolade leidde zelfs tot een van mijn eerste kriebelteksten en … En zie, ik ben heel diep in mijn archieven gedoken…en ik heb terug gevonden. Een kriebel gedateerd 8/12/2009.

 

“Een pistoletje met een stukje chocolade en een complimentje, meer heeft een meisje van bijna 40 niet nodig om de rest van de dag op wolken te lopen. Sommige mannen kunnen daar echt goed weg mee, hé, met complimenten geven en een blik en een…

En we moeten niet schijnheilig doen hé dames, alhoewel we soms wel eens verontwaardigd durven te reageren, streelt het (meestal) toch ons ego … Soms krijgen we net daardoor het gevoel opnieuw een meisje te zijn. (Alle rimpeltjes ten spijt collegaatje J)

Een van de laatste keren dat ik een meisje werd genoemd, was door niemand minder dan Arno. Ja, the one and only. Ik probeerde met hem, ergens net voor het begin van de zomer, een gesprek op gang te brengen over vakantie. “Vakantie, maar meisje, ik ben mijn hele leven al in vakantie,” repliceerde hij. In zijn eigenste sappige West-Vlaams vroeg Arno – ja, the one and only – zich verder nog af wat mijn volgende vraag ging zijn. Of ik misschien wou weten wat hij gisteren had gegeten?
Hij keek ostentatief de ander kant op en gluurde vervolgens van achter zijn half donkere zonnebril recht in mijn ogen. (Of was het in mijn decolté?) Ik…ik vroeg me gewoon af hoe de zomer van Arno Hintjes er ging uitzien. Zou hij graag languit in de zon op het strand van Oostende liggen, knabbelt hij zijn ijsjes het liefst van een hoorntje of sabbelt hij liever aan een galetje…ik kwam het niet te weten. Maar ik neem het hem ook echt niet kwalijk. Dat hij alles wat privé is liever privé houdt en zich graag verschuilt achter een laag zelfbeschermende verlegenheid en een waas van stilzwijgen en nonsens

…behalve als het op zijn muziek aankomt.

Ik neem niemand iets kwalijk, zolang ze me maar meisje blijven noemen.

En me chocolade geven.

En complimentjes.”

****************

Dit als tussendoortje. Wat ik vandaag hier eigenlijk te vertellen heb, is iets over de passie voor het autorijden. Ik had een gesprek met Frank Thiers tijdje terug in opdracht van het Blue Buddha Magazine. Ik deel het ook hier graag met u.

*********************************

Boys with Toys…Autoracers Frank&Hans Thiers

Ze doen het voor de kick, zeggen ze. Ze beseffen dat ze grote jongens zijn die met groot speelgoed spelen. Maar amateurs zijn ze al lang niet meer en elke koers gaan ze voor de overwinning. Ook dit seizoen vormen Frank en Hans Thiers een team in de BRCC, Belgian Racing Car Championship. Geef de twee broers een wagen en een racecircuit en het competitiebeest in hen breekt los.

Jullie draaien al een aantal jaren mee op het racecircuit.

Sinds 1989…

Is er veel veranderd?

Enorm. De racewereld is veel professioneler geworden. Vroeger namen op wedstrijd een 50 à 60 amateurs deel met auto’s van verschillend allooi. Nu zijn er nog 25 deelnemers, soms slechts 20, maar alles wat je op het circuit ziet verschijnen is duur topmateriaal dat wordt gereden door professionele toppiloten. Zij worden door hun teams betaald niet om te racen maar om te winnen. Dat maakt de onderlinge contacten een pak afstandelijker.

Het amateurisme gaat er uit.

Op alle vlak. Vroeger kon je naar de koers gaan met een paar vrienden die je mekaniekers waren. Nu moet je ingenieurs mee hebben. Vroeger als we binnen kwamen in de pit, werd de motorkap open gelegd en de sleutels uitgehaald. Nu gaat de passagiersdeur open, de laptop wordt ingeplugd en de ingenieur regelt de auto.

Heeft de crisis iets te maken met het verdwijnen van het amateurisme?

Enkel de professionelen die de grote sponsors achter zich hebben kunnen het beste materiaal kopen…

Maar ook jullie blijven meedraaien.

Wij zijn ondertussen ook semi-professionals. Zonder de steun van onze sponsors, waaronder Blue Buddha, kunnen wij ook niet.

Is het nog leutig?

Vroeger hadden we veel meer fun. Racen was Vlaamse kermis. Nu is de druk hoog. Hoe meer je presteert, hoe meer van je wordt verwacht. We hebben een paar keer kampioen gereden en kunnen ons nu geen fouten meer permitteren, ook niet naar de sponsors toe.

Waarom blijf je het doen?

Goede vraag…het is de adrenaline, de kick, de passie,… Het is een stress die we nodig hebben in ons leven. Soms vragen we ons af of we het er nog voor over hebben maar elk jaar staan we er opnieuw. We zijn strijders.

Frank, jij hebt twee zonen. Heb je al opvolging op het circuit?

Axel is 11. Hij rijdt met quads en met go cart op het professioneel circuit van Kortrijk. Hij is nu al sneller dan ik.

En je oudste zoon?

Gilles is 23. Hij zou wel willen koersen maar het is te duur. Ik heb zelf al moeite om sponsors te vinden. Als mijn zoon ook nog wilt racen, zou ik nachtshiften moeten draaien.

Ben je bezorgd als je zoons op circuit zitten?

Neen. Als Axel op zijn quad weg is, verwittig ik hem wel voor alle mogelijke gevaren, om te vermijden dat hij tegen een boom rijdt. En ik hoop op sommige momenten dat hij niet overkop gaat en zijn schouder of zijn nek breekt.

In 2011 werden jullie geconfronteerd met een dodelijk accident. Was dat een moment waarop je dacht aan stoppen.

Dat niet neen, maar het is een moment dat we voor altijd met ons blijven meedragen. Het zit in onze koersbagage. Tot voor het ongeluk stonden wij er wel bij stil dat wij tegen de muur konden gaan, maar toch niet dat een van onze toeschouwers, iemand die evenzeer gepassioneerd is door het racen als wij, een dag van zijn hobby wilt genieten en niet meer levend terug naar huis keert… Maar hoe het kan verkeren. In 2011 kregen we zo’n zwaar ongeval te verwerken. In 2012 reden we kampioen…

In 2013 won je de 24 u van Zolder en nu…

We gaan altijd om te winnen! Vorig jaar hebben de kinderziektes van onze nieuwe Ferrari ons parten gespeeld. Dit jaar moet een topjaar worden. Maar we zijn wat slecht gestart. Tijdens de eerste wedstrijd zijn we op een eerste plaats de race moeten staken omdat er problemen waren met het remsysteem. In Dijon op onze tweede wedstrijd zijn we op 1 minuut van de eerste geëindigd omdat zij 5 minuten in de box hadden gestaan en wij 11…Zeer frustrerend.

Jullie zijn twee broers die in duo rijden. Hoe is de relatie tussen jullie op wedstrijd?

We zijn perfect op elkaar ingespeeld en kunnen zeer goed van elkaar inschatten wie in betere vorm is. Al blijven we elke wedstrijd een koers in een koers rijden. Ons haantjesgedrag is verbeterd maar toch. We hebben elke wedstrijd een pak supporters mee en willen voor elkaar niet onder doen.

Hoe bereid je je de laatste twee uren voor een koers op de wedstrijd voor ?

We zouden moeten kalm zijn maar meestal is het stressen. De laatste uren voor een wedstrijd moet nog zo veel gebeuren. Het wordt dan heel hectisch in de box. Bovendien is dat net het moment waarop je volk toe komt. Zij willen je spreken. Jij wilt hen niet ontgoochelen. En ondertussen zou je met je auto moeten bezig zijn én ontspannen… Eens de koers is begonnen, valt de stress wel van ons af. De start is altijd gevaarlijk maar als je auto heelhuids uit de tweede rond komt, zit de sfeer er ook in de box goed in.

En na de wedstrijd?

Een lach en traan liggen dicht bij elkaar. Ofwel is er pure euforie of het is tristesse troef. Dat hoort erbij. Hopelijk blijven we dit jaar gespaard van accidenten. We hebben het al meegemaakt dat we doorgingen met een schone bolide en thuis kwamen met een hoop oud ijzer.

Is Koen Wauters nog altijd een van jullie te duchten concurrenten?

Koen Wauters rijdt in onze categorie, dit jaar terug samen met zijn broer Kris. Ze zitten ons vaak dicht op de hielen en we staan regelmatig eens samen op het podium al moeten Koen en Kris soms wel eens een wedstrijd annuleren omdat ze moeten optreden.

Veel succes!

 

*******************************************

Mannekes…let the beast go en the battle begin…Wij zien alvast uit naar het komende topraceweekend.

****************************************************

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s