Luc De Vos

Woensdag 9 maart 2011

Sinds ik als de Kriebel in ons kleine wereldje zelf een zeer bescheiden vorm van bekendheid heb gekregen, begin ik ook al een beetje ervaring te krijgen in het geïnterviewd worden. Nu beste kriebelluisteraar, als je ooit de kans of de opdracht krijgt om mij te interviewen, vraag dan aub niet wie of welk interview mij de voorbije jaren het meest is bijgebleven. Dat is een vraag die omzeggens niet te beantwoorden is. Elk verhaal is zo uniek en zo apart en de verhalen van de onbekende mensen zijn zo innemend mooi dat ik er niet één kan uitpikken.

Maar toch…zijn er af en toe heel bijzondere interviews. Een tijdje terug kreeg ik de kans om Luc De Vos te spreken. Je weet wel. Luc De Vos van Gorki van Mia.

Ik moest ervoor naar Gent rijden maar soit…voor een specialleke heb ik graag een paar kilometers over. Ik was benieuwd. Ik bedoel. Ik ken Mia wel maar die mens heeft honderden andere stukken muziek geschreven die ik niet ken. En ik had hem wel al eens op tv gezien maar nog nooit in ’t echt.

Ik had zo een beeld van hem dat ik niet direct kon plaatsen en ik wist dus ook helemaal niet aan wat ik mij moest verwachten.

Maar als ik al één verwachting had dan was het een hoog rock&roll gehalte aan te treffen.

Mijn TomTom leidde me perfect tot in hartje Gent waar de Luc woont. Alleen…er waren twee dezelfde huisnummers in de De Vos straat. Het een was een gigantisch duur uitziend soort van herenhuis, het ander een simpele rijwoning.

Vermits er nergens Vos op de deurbel stond, belde ik bij alletwee aan. De ene deur ging niet open. De andere werd open gemaakt door een fantastisch knappe jongeman van een jaar of tien.

Euh…goeiemiddag. Ben ik bij Luc De Vos, vroeg ik totaal verrast.

Papaaaaaaaaaa, de journalist is hier, riep de jongeman naar de papa in de keuken. Ik zat juust.

Kijk, op zo’n momenten ben ik zo blij met mijn job. Je moet weten. Er zijn mensen die zich afsluiten van de pers als termieten in hooiberg. En er zijn andere die zich gewoon tonen zoals ze zijn. Ik apprecieer dat. Ik ben bij Luc De Vos op de babbel geweest, terwijl hij Gentse witte pensen aan het bakken was voor zijn zoon. En ja, ze waren lekker, ik heb mogen proeven.

***

 

luc de vos gorki (21)

 

***

Luc De Vos

Artiest vol zelfrelativering

“Ik ben de beste zanger van mijn eigen band,” zegt Luc De Vos. “Papa, je bent de enige,” repliceert zijn zoon uit de keuken ten huize familie De Vos. Ik mag er een stukje meeproeven van de ‘witte pensen’ die de papa net voor zijn tienjarige heeft gebakken. Beetje later komt echtgenote Sandra thuis en terwijl Bruno nog net voor de muziekschool procenten leert bereken, vraagt Luc De Vos of ik – madame noemt hij mij – naar Basta heb gekeken. “Mijn kleinen speelde er in mee.”

Heeft Bruno de creatieve microbe van zijn papa te pakken?

Bruno volgt toneel. Het is niet mijn bedoeling om hem in een richting te sturen die ik voor hem kies. Ik heb daar geen energie voor maar ik zou dat ook raar vinden. Het is niet mijn taak om toekomstplannen voor mijn zoon te koesteren. Ik vind de enige taak die ik als ouder heb, de plicht om mijn kind elke dag gelukkig te laten zijn.

Wat zeiden ze bij jou thuis toen je over muziek begon?

Ik kom uit een andere tijd. Tegenwoordig moedigen de meeste ouders hun kinderen aan maar in mijn tijd gaf niemand in mijn omgeving er aandacht aan. Mijn muziek werd niet tegen gewerkt maar het werd ook niet aangemoedigd. Het werd aanzien als een folieke maar voor mij was het bittere ernst, voor zover popmuziek ernst kan zijn.

Was je super getalenteerd of heb je hard voor je succes gewerkt?

Ik ben autodidact. Achteraf heb ik wel spijt gehad dat ik geen muziekopleiding heb gevolgd. Het ware gemakkelijker geweest. Maar muziek zat er bij mij in. Alleen al op technisch vlak was ik direct mee. Gitaar spelen is ook niet zo moeilijk en wat ik breng is geen opera. Het is mijn eigen bullshit. Honderden liedjes heb ik in mijn jeugd gemaakt maar vele zijn verdwenen in de mist der tijden.

En dan maak je die ene superhit en word je beroemd…

…en ervaar je een zeer kortstondig moment van vreugde en geluk. Ik was al 27 jaar toen we onze eerste plaat maakten en op de radio werden gedraaid. Maar daarvoor had ik tien jaar met cassettes rondgelopen en in cafés gaan vragen om te mogen spelen. Ik ben veel met mijn kop tegen de muur gelopen maar ben altijd in mezelf blijven geloven. Als ik kijk naar Idool vind ik dat veel mensen ijdele hoop koesteren op dat vlak. Ik was vroeger wel zo intelligent dat ik geen valse hoop heb gekoesterd voor mezelf. Ik ben blijven nuanceren. Ik heb altijd wel ambitie en zelfvertrouwen gehad maar nooit in die mate dat ik ooit heb gedacht om in Engeland door te breken.

Hoe zien je ambities er uit vandaag?

Het is mijn ambitie om de volgende decennia te blijven leven. Vorige week is een schoolkameraad van mij plots doodgevallen, 48 jaar, net zoals ik. Daarnaast hoop ik om dezelfde goeie dingen te kunnen blijven schrijven. Je kan ambitie hebben op gebied van aandacht of succes of de mate waarin je aanwezig bent op een of andere cultuurmarkt. Die ambitie heb niet meer. Ik heb de ambitie om steeds betere fantastische platen te maken en fantastische optredens te geven. Ik hoop dat ik nooit in een vaarwater terecht kom waarin ik mezelf begin te herhalen of flauwiteiten begin uit te brengen waarvan ik denk dat ze goed zijn maar waarover andere mensen mij komen zeggen dat ze bergafwaarts gaan. Als dat gebeurt, ga ik op pensioen.

Wat ga je dan doen?

Een beetje in mijn hof zitten.

Rondreizen?

Ik ga niet graag op reis. Op een vliegtuig gaan zitten ergens richting Indonesië? Ze mogen nog geld bijgeven. Ik doe het niet!

Hoe druk is het in je hoofd?

Ik ben constant met muziek bezig maar ik forceer het niet. Het is niet zo dat ik aan mijn bureau ga zitten om een wereldhit te schrijven. Ik heb twintig gitaren in huis. Ik zit daar constant op te tokkelen en af en toe komt daar iets uit waar ik content van ben. Meestal werk ik ‘s morgens wel aan mijn bureau of schrijf ik wat. Ik zorg dat dat tegen 12u ‘s middags afgelopen is. Dan heb ik nog heel de dag voor mij. Is dat niet wonderful?

Zeg dat tegen een 9 to 5 mens!

Ja kijk… ik wil de mensen geen goede raad geven maar ik vind dat je in het leven moet doen wat je graag doet. Ik kan het mij tegenwoordig niet meer voorstellen dat mensen tegen hun zin zouden gaan werken. Ik denk dat de meeste mensen vandaag toch meer dan vroeger wel op zoek gaan naar iets wat ze graag doen. Ik verschiet er soms van hoe veel congé de mensen hebben tegenwoordig. Ik was onlangs in de fnac op een maandagmorgen om 10u. Ik had gedacht er rustig te kunnen rondkijken. Man, dat was geen waar zulle. Er liep een miljoen man in de fnac, op maandagmorgen, middenin een crisisperiode. Ik ben geen econoom of politicus maar ‘t zal toch zeker niet aan de consumptie liggen dat de economie ten gronde gaat. Integendeel. Ik heb de mensen nog nooit zo weten consumeren als nu.

Al die mensen die cd’s kopen in de fnac zijn, zijn misschien de enige die nog niet downloaden?

Ik ben blij dat ze cd’s blijven kopen! Zelf koop ik ook nog altijd cd’s. Ik kan mijn eigen branche toch niet naar de dieperik helpen.

Is er een oplossing voor de malaise in de muziekwereld?

Vroeger was er één medium, de cd, nu zijn er meer media. Ik heb gemerkt dat sinds internet bestaat onze band veel populairder geworden is dan vroeger, ook in Holland. Twee weken geleden speelde ik in de Paradiso in Amsterdam. Daar kwam een man naar me die mijn filmpje had gezien op youtube en daarom naar mijn optreden was gekomen. Ik heb na die show nog een hele bak vol boeken en platen verkocht.

Je toert rond momenteel met een soloshow.

Ik probeer ongeveer om de vijf jaar een soloding te doen. Ik speel zeer graag met mijn band – ik vind ze de beste band van heel België – ik speel graag live. Ik maak zeer graag lawaai, maar af en toe heb ik er behoefte aan om stil te staan, letterlijk, bij alles wat we de voorbije paar jaar hebben gedaan, terug naar de bron te keren en mijn muziek te spelen in al zijn naaktheid. Dat is goed voor de inspiratie, rustig in een klein zaalke met een aantal mensen op mijn eentje mijn songs bekijken. Op uw gemak, roept Bruno uit de keuken. Ja, op mijn gemak, antwoordt hij.

Geeft het je meer druk om alleen op een podium voor een publiek te staan dan samen met je band?

Neen, ik heb de lef of de pretentie om mijn eigen een artiest te noemen. Als artiest schrik hebben om op een podium te kruipen is een paradox die ik nooit heb begrepen. Bovendien, ik breng rock&roll, geen elementaire wiskunde of hersenchirurgie, wel eenvoudige popliedjes met zeer toegankelijke teksten, vind ik zelf, alhoewel mensen zeggen dat mijn teksten moeilijk zijn. Ik vind ze niet zo moeilijk.

Ze zijn interpreteerbaar.

Interpreteerbaar misschien wel maar wat ik doe is niet zo moeilijk. Ik spring op een podium en ik begin te zingen met mijn gitaar. Het is mijn eigen kunst en ik beheers het tot in de puntjes. Ik ben ook de beste zanger van mijn eigen groep. Je bent de enige, roept zijn zoon, een pienter manneke .Ja, ik ben de enige, ik bedoel dat filosofisch en neen, ik heb geen track voor een optreden. Ik probeer er ook altijd een feest van te maken. De solo is zeker geen ernstige show. Ik vertel af en toe een mopje en ik lees voor uit mijn ondertussen uitgebreide literaire oeuvre. Het zou een contradictio in terminis zijn om zenuwachtig te zijn voor iets wat ik zelf zeer graag doe.

De meeste zenuwen komen voort uit faalangst.

Als een optreden in het water valt – niet dat ik dat al veel gehad heb – zeg ik so what, volgende keer beter. Ik ben daar heel coulant in, you win some you lose some.

Is dat een attitude die gegroeid is met de jaren of ben je al altijd zo geweest?

Vroeger was ik meer verlegen dan nu . Ik heb natuurlijk veel geleerd met vallen en opstaan maar de voorbije tien, twintig jaar heb er een modus vivendum van gemaakt om in de picture te staan. Ik speel zeer graag muziek. Het is mijn lust en mijn leven. De solotournee is nu ongeveer uitverkocht. Hier en daar is er nog kaartje te verkrijgen, in Oostende en Gistel denk ik. Binnenkort is de tournee afgelopen. Op 31 maart trek ik de stop er uit. Op 1 april komt onze nieuwe cd uit. Daar staan veel schone liedjes op en we gaan er heel de zomer het land mee plat spelen. Ik hoop dat de mensen die komen kijken ook aandacht zullen hebben voor de nieuwe liedjes maar ik denk het wel. Wij hebben een intelligent publiek. Achteraf komen ze dan eens babbelen met mij. Ik heb dat graag.

Hoe zal de nieuwe cd heten?

‘Research & Development’.

Een Engelse titel?

Dat is geen Engels, dat is Nederlands. Zoek het op in Van Dale. Resaerch is een Nederlands woord zoals kids of challenge Nederlandse woorden zijn. De titel is ironisch bedoeld natuurlijk, verwijzend naar de verengelsing van onze taal. Ik kon de cd ‘onderzoek en ontwikkeling’ genoemd hebben maar ik heb express gekozen voor een mop. Dé Nederlandstalige band bij uitstek Gorki, kiest er voor om een zogezegd Engelstalige plaat te maken. De plaat is af en staat onder embargo op mijn computer. Ik hou het nog een maand voor buitenwereld verborgen en waak erover dat er zeker niets op internet komt te staan. Er komt ook een single. Die moeten we nog kiezen. Ik er vré content over de nieuwe cd. Iedereen zegt altijd dat hun nieuwste cd de beste is die ze ooit gemaakt hebben, maar ik meen dat ook echt altijd. Als je aan zoiets zo hard hebt gewerkt, en het is af, valt er een serieuze kast van je schouders.

Ben je gevoelig voor kritiek?

Ik ben zeer gevoelig voor kritiek, niet in die zin dat ik me er van aantrek maar wel in die zin dat ik me afvraag waar die mensen zich mee moeien. Mijn muziek is mijn ding, te nemen of te laten en de band is zodanig uniek, om een groot woord te gebruiken, dat die helemaal van mij is en uiteindelijk geen kritiek behoeft.

Dat zou hautain kunnen klinken.

Het zou kunnen maar ik denk het niet. Ik doe niets anders dan mezelf relativeren. Het is rock&roll hé zeg. Ik vind het juist tof aan popmuziek dat het luid en lelijk en slecht kan zijn en toch top.

Zoals stand-up comedy. Ben je daar fan van?

Ja, er komt veel kritiek op. Onlangs nog van Kristine Hemmerechts tegen Gunter Lamoot. Ik moet altijd hartelijk lachen met hem, al is zijn humor soms wat scatologisch.

De discussie met Kristine Hemmerechts ging over pedofilie.

Moet alles kunnen? Ik weet het niet. Zelf kan ik moeilijk lachen met moppen over seks. Ik vind het altijd leuk als er moppen gemaakt worden over feit dat je de bus gemist hebt of met iets anekdotisch uit het dagelijkse leven. Ik ben zelf uitvoerend artiest. Ik ben geen criticus van stand-up comedy maar als er al één criterium is voor humor, dan is het: wordt er gelachen of niet. Als Gunter Lamoot een pedofiele mop maakt en ik moet ermee lachen zal het voor mij wel ok zijn.

Kan je nog lachen met huidige politieke situatie in ons land?

Eigenlijk wel. Ik ben van 1962. Ik heb de voorbije 48 jaar nog niet anders geweten dan dat er politieke crisis was en dat ze in tv-programma’s tegen elkaar zitten te tieren.

Heb je soms zin om je ermee te gaan moeien?

Neen, integendeel. Ik word constant gevraagd om petities te ondertekenen en mee te lopen in betogingen en iedereen weet wel dat ik voorstander ben van een progressieve samenleving waarbinnen solidariteit belangrijk is maar politiek laat ik over aan mensen die de ambitie en het lef hebben om zich er voor te engageren.

Voel je jezelf meer Europeaan, Belg of Vlaming?

Belg zeker? Of aardbewoner. Ik ben bekend als zijnde zeer begaan met de toekomst van de aarde. We leven op een klein bolleke. Ik vind dat raar dat je die planeet naar de knoppen zou consumeren. Ik ben zeer bekommerd om de Derde Wereld. Vergeleken met landen als India en Mexico zijn we zeer verwend. Wij houden ons bezig met zeer kleine problemen. We zijn in België met minder inwoners dan in New York en nog zouden ze ons willen scheiden. Er zullen daar natuurlijk wel goede argumenten voor zijn. De gazetten staan er vol van en je kan over alles discussiëren, zoals over het feit dat ze in Dilbeek al 1000 jaar Nederlands spreken en daar plots Frans zouden moeten gaan spreken. Ik vind dat raar maar anderzijds doet het mij geen zeer.

In Gent spreken ze toch ook Frans?

Minder en minder. Ik vind dat zelfs een beetje jammer. Tot in 1985 was er in Gent zelfs een Franstalig gazetje, le Chroniqueur du Gand of zoiets. Als je tweetaligheid op zich nuchter bekijkt is dat in feite fantastisch. Het kan maar de solidariteit en het cosmopolisme ten goede komen.

Hoeveel talen spreek je zelf?

Eén, het Nederlands. Ik kan me wel uitdrukken in het Frans en in het Engels maar ik heb nooit de ambitie gehad om veel talen te kunnen spreken. Veel mensen denken dat ze Engels kunnen spreken maar als je een echte Engelsman bezig hoort is dat nog wat anders. Wij spreken allemaal een soort wereldengels, globish, een eenvoudig taalke waarin een Hollander kan klappen met een Japanner maar het Engels van Shapespeare is dat niet natuurlijk.

Bedankt voor het gesprek Luc De Vos.

Tekst&foto Christel Bedert

***

Bedankt voor je muziek Luc De Vos.

Advertenties

One thought on “Luc De Vos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s